Όταν η ζωή χορεύει….

MARINA-SATTI

Υπάρχουν μερικές φορές που η ζωή σε βγάζει από τα στεγανά σου και λέει κοίτα και απολαυσέ το θεατρικό της ζωής. Μην σκέφτεσαι τόσο πολύ κάνε ένα διάλειμα.  Εγώ ως περίεργος περιηγητής, πεζοπόρος,  αναλυτής αλλά και ως ενεργός συν-δημιουργός υπακούω. Το παρακολουθώ και μπαίνω στην ροή. Απλώς αφήνομαι. Μετά για να μην ξεχάσω το παλιό καπέλο του αναλυτή, αναλύω προσπαθώντας να προσεγγίσω αυτό που δεν προσεγγίζεται ποτέ μόνο με τα λόγια. Χώρις πολλά λόγια σας παρουσιάζω τον  Mr Alex Hannold  που θεωρείται ο καλύτερος ορειβάτης σε βράχο στον κόσμο.

Mr Alex Hannold

Alex Hannold in Heaven (  Yosemite )
Alex Hannold in El Sendero Luminoso
Alex Honnold Compilation 2014

Αυτό που είναι σημαντικό εδώ δεν είναι ότι παίζει την ζωή του κορώνα γράμματα αλλά ο τρόπος που κάνει ορειβασία. Η ενέργεια του είναι κοντά στο νερό. Έχει ηρεμία και αυτοπεποίθηση. Τοποθετεί το σώμα του, την δυναμή του με ήρεμο αλλά πολύ αποφασιστικό τρόπο. Ο τρόπος αυτό είναι αργός αλλά πολύ αποδοτικός και αποτελεσματικός. Δεν σπαταλάει τίποτα. Αντί να έχει ως  μόχλευση την δύναμη του έχει ως μόχλευση τα σωστά σημεία του σώματος του, στο σωστό μέρος και με την λιγότερη δυνατή ενέργεια/δύναμη σκαρφαλώνει.

Θα μου πεις το ίδιο κάνουν όλοι οι ορειβάτες. Ναι και όχι. Ναι γιατί οι περισσότεροι καταλαβαίνουν από νωρίς ότι η δύναμη χωρίς τεχνική δεν σε πάει πουθενά. Όχι γιατί δεν έχω δει πολλούς να προσποποποιούν έναν Τοαστικό τρόπο αναρίχησης. Για να δείτε τι εννοώ δείτε το video παρακάτω.

Rock Climbing China’s White Mountain With Abond

Αν και είναι από την Κίνα ( κοιτίδα της Ταο φιλοσοφίας ) έχει ως μόχλευση την μυική δύναμη. Καταλαβαίνει την ορειβασία ως ένα άθλημα που χρησιμοποιείς την δύναμη περισσότερο από το μυαλό. Πόσο διαφορετικη είναι η τέχνη τους. Πόσο διαφορετική η φιλοσοφία τους. Ίσως πείτε ότι συγκρίνω ανόμοια πράγματα. Την Κίνα που δεν έχει παράδοση στην ορειβασία με τον κορυφαίο  ορειβάτη βράχων από την California. Ναι όντως, αλλά η παρατήρηση παραμένει αληθής. Η καθαρή δύναμη μπορεί να σου φέρει κάποια αποτελέσματα αλλά ποτέ δεν μπορείς να κατακτήσεις σημαντικές κορυφές μόνο  με μόχλευση την σωματική δύναμη. Είναι το ίδιο που συμβαίνει με τους brute force αλγόριθμους  που θεωρητικά λύνουν το προβλήματα με τον καλύτερο τρόπο αλλά στην πραγματικότητα θα χρειάζονταν άπειρη υπολογιστική ισχύς ή χρόνος μέχρι το τέλος του κόσμου για μερικά προβλήματα.

Πιο κάτω σας παρουσιάζω την Μαρίνα Σάττι που κάνει καταπληκτικά πράγματα στην μουσική.

Ms Marina Satti

Εδώ απλώς όλη η πλάση χορεύει μαζί. Όμως για μένα η κρίσιμη λεπτομέρεια δεν είναι το χορευτικό αλλά ο δρόμος για να έρθει μέχρι εδώ ήταν να καταπιαστεί με την τέχνη της – το τραγούδι – και να ξαναδεί την  Ελληνική παράδοση και παλιά χιλιοτραγουδισμένα τραγούδια με ένα άλλο μάτι. Υποκλίνομαι.

Μαρίνα Σάττι – Νιφάδα
Μαρίνα Σάττι – Κούπες | (Θα Σπάσω Κούπες)

Έτσι είναι κάθε νέα ζωή, κάθε νέα ιδέα, κάθε νέα ημέρα. Βλέπεις την ίδια και απαράλλαχτη ύπαρξη/πλάση με διαφορετική ματιά. Όπως λέει και ένας διαφημιστής πχ ο Rory Sutherland.

Και για το τέλος μια διασκευή από τον Κανάκη στο τραγούδι “Κούπες”

Virtuous or Vicious circle

19555038591_1d64fcfb0f_h

The syrtaki dance starts slowly and speeds up very quickly. The same happens to the spread of every innovation. Unfortunately every disaster follows the same pattern !

Το συρτάκι ξεκινάει αργά και επιταχύνει πολύ γρήγορα.Το ίδιο η εξάπλωση κάθε καινοτομίας.Δυστυχώς κάθε καταστροφή ακολουθεί το ίδιο μοτίβο!

CK

 

 

Ο δρόμος του τώρα

The road

The road

Ποιός ξέρει το αύριο έτσι και αλλιώς δεν έρχεται ποτέ.
Που είναι το χθες; ‘Oταν είναι απλώς μια τόσοδα ηλεκτρική σπίθα.

Το τώρα που είναι πάντα εδώ δεν υπάρχει.
Το μόνο υπαρκτό είναι τελικά το πιο ανύπαρκτο, το πιο παρεμελημένο.
Το τώρα, αυτό που κάθε φορά προσπαθώ.
Το τώρα, αυτό που θέλω.
Το τώρα, αυτό που ποθώ.
Αλλά το μόνο που δεν χρειάζεται τίποτα.
Δεν απαιτεί τίποτα.
Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.
Αλλά εγώ εκεί δεν το βάζω κάτω, να ανακαλύψω αυτό που υπάρχει παντού.
Να τεμαχίσω αυτό που δεν τεμαχίζεται.
Να γευτώ προσωρινά το αθάνατο.
Γιατί?

Γιατί το “εγώ” έχει σπάσει τον καθρέπτη του και έχει πλάσει κίβδηλους κατοπτρισμούς.
Γιατί το “εγώ” θέλει, επιθυμεί, γουστάρει, θυμώνει και έχει άλλες χιλιάδες καταστάσεις.
Δεν αρκείτε σε αυτό που υπάρχει παντού.
Και όταν έχει κουραστεί με θέλω και τις επιθυμίες επιθυμεί να μην επιθυμεί.
Τότε το παιχνίδι ξαναρχίζει.
Η δημιουργία δεν σταματά και το θεατρικό αλλάζει σκηνικό.
Όπως ο ουρανός με τα αστερια κάθε νύχτα.
Έτσι λοιπόν και εγω αυτή την νύχτα ξαναρχίζω τα όνειρα γιατί τελικά η Ιθάκη είναι το δρόμος του τώρα.

—-

Αφιερωμένο με αγάπη στον Ανδρέα και στις αναπνοές που μοιραστήκαμε ( όχι αυτές που μόλις πήγε το μυαλό σου ).

 

Advice from someone who doesn’t give advice

 lyd.ium from flickr

lyd.ium from flickr

“Advice? I don’t have advice. Stop aspiring and start writing. If you’re writing, you’re a writer. Write like you’re a goddamn death row inmate and the governor is out of the country and there’s no chance for a pardon. Write like you’re clinging to the edge of a cliff, white knuckles, on your last breath, and you’ve got just one last thing to say, like you’re a bird flying over us and you can see everything, and please, for God’s sake, tell us something that will save us from ourselves. Take a deep breath and tell us your deepest, darkest secret, so we can wipe our brow and know that we’re not alone. Write like you have a message from the king. Or don’t. Who knows, maybe you’re one of the lucky ones who doesn’t have to.”

Alan Wilson Watts

Replace writing with anything you dream of.