Ενότητα

Κάπου κάποτε όλα ήταν ένα.
Ένα απόλυτο ένα και τίποτα τίποτα άλλο.
Δεν υπήρχε τίποτα άλλο πάρα μόνο αυτό.
Η απόλυτη αγάπη, Η απόλυτη ……
Δεν είχε να παίξει με κανέναν, ήταν το απόλυτο αυτό.
Πέρασαν χρόνια, πέρασαν αιώνες, πέρασαν δισεκατομμύρια αιώνες.
Δεν είχε να παίξει με κανέναν. Τι βαρεμάρα, μπορείς να το πεις και κόλαση.

Και μετά ήρθε η απόλυτη ιδέα.
Η απόλυτη έκρηξη.
Η απόλυτη δημιουργία.
Το απόλυτο κατασκεύασμα.
Το ένα έγινε δύο.
Το αυτό που είναι χωρίστηκε σε 2 μέρη.
Το άσπρο μαύρο.
Το πάνω κάτω.
Το μέσα έξω.
Το θηλυκό αρσενικό.
Το εκεί εδώ.
Το πέρα δώθε.
Το εσύ εγώ.
Το τώρα μετα.

Όμως πάντα στην πρωταρχική μας μνήμη έχουμε την ενότητα.
Ξέρουμε ότι είμαστε ένα.
Η κυτταρική μνήμη μας καλεί.
Η συναισθηματική μνήμη μας τραγουδάει.
Η φύση μας προσκαλεί.
Το Σύμπαν ουρλιάζει.
Τα υποατομικά σωματίδια ψιθυρίζουν.
Οι πλανήτες μας αγκαλιάζουν.
Το αόρατο χέρι μας δείχνει.
Νιώθεις ότι όλα είναι αυτό.
Ξέρεις ότι όλα είσαι εσύ και οι εσύ οι άλλοι.
Θυμάσαι ότι οι άλλοι είσαι εσύ.
Εσύ και αυτό που κοιτάς,
αυτό που παρατηρείς δεν είναι
μόνο δύο, τρία, τέσσερα αλλά και 1.
Και τότε ο χορός ξαναρχίζει.
Η σκηνή συνεχίζεται.
Αλλά η κουρτίνα έχει τραβηχτεί.
Ώρα για το επόμενο θεατρικό.
Be, then not be. Then be again and again and again….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s